Information (R)evolution & Intro to the Semantic Web



In tegenstelling tot informatie op papier heeft digitale informatie geen vaste fysieke vorm, neemt ze dus eigenlijk ook geen plaats in en hoeft dus ook niet op dezelfde manier bewaard te worden als informatie op papier.

Computers en Web 1.0 werken volgens syntax: structuur. Dit is het gevolg van de manier waarop we met niet-digitale informatie omgingen, namelijk iets met een vaste plek. Op het internet is de URL gelijk aan de locatie. Wanneer je een URL ingeeft, geef je eigenlijk een locatie in waarop de informatie op een bepaalde manier zich bevindt.

Tegenwoordig is het internet veel toegankelijker en is de “gewone mens” verantwoordelijk voor een groter deel van de informatie en hij organiseert deze informatie zelf, via tagging. Elke tag staat symbool voor een “plaats” waarop deze informatie te vinden is. Het zoeken naar tags heeft het zoeken naar URL’s vervangen.

Het Semantisch Web is het inhoudelijk web, de nadruk ligt op de inhoud, niet op de manier waarop deze wordt weergegeven (zoals in het begin van het internettijdperk). Door het aanbrengen van tags zorgen we dat de computer een waarde kan geven aan de inhoud van een website, waar het voordien alleen blindelings informatie kon ophalen.

Wanneer de computer begrijpt wat het precies ophaalt van het internet, kan deze zelf verschillende gegevens aan elkaar koppelen: bvb. wanneer je een uitnodiging krijgt voor een feestje zou de computer de datum automatisch in je kalender kunnen plaatsen, de locatie in je GPS opslaan enzovoort. 

Via het gebruik van RSS en soortgelijke tools kunnen we de informatie die we willen naar ons laten komen, in plaats van er zelf actief naar op zoek moeten te gaan.

Ook online zoekmachines hebben baat aan het semantische web. Wanneer de computer de inhoud van sites beter begrijpt, is de kans van een relevant resultaat veel groter.

Web 2.0 The Machine is Us(ing us)

Web 1.0 werd geschreven in HTML code, deze code beschreef de vorm en inhoud van een site. Bij deze vorm van encodering was de inhoud echter vastgekoppeld aan de vorm. Om iets op het internet te plaatsen had je verstand van (HTML-)codering nodig.

Door de creatie van XML code werd vorm en inhoud gescheiden. Dit zorgde ervoor dat mensen niet langer programmeurs hoefden te zijn om een “site” te maken. Het internet werd toegankelijker. Tegenwoordig werken alle blogsites en dergelijke via XML, ze bieden de structuur aan en de gebruiker verzorgt de inhoud. Dit gaat niet enkel over tekst maar ook over video, foto’s, geluid …

Deze code leidde tot een nieuwe vorm van internet: Web 2.0: het sociale web

Door vorm en inhoud te scheiden werd de inhoud teruggebracht tot zijn essentie: informatie. Omdat die informatie nu los staat van de vorm waarin hij geleverd werd, is deze op vele andere manieren bruikbaar geworden. RSS werkt op deze manier: de informatie wordt gelezen en op een beknopte wijze weergegeven, samen met een link naar de orginele vorm. Ook werd het mogelijk om inhouden van verschillende sites te combineren.

Via gebruik van tags en links leren we de Machine bepaalde zaken te koppelen ongeacht de vorm waarin ze gebracht wordt. Op deze manier zijn we allemaal deel van de machine.